నేను : నీతో మాట్లాడాలి
అక్క : పద గట్టు దగ్గర కూర్చుని మాట్లాడుకుందాం
నేను : మరి సరోజ అంటీ
అక్క : తన ఇంటికి వెళ్దాం పద
నేను : వద్దు అక్క అంటీ లేకుండా మనం మాత్రమే కూర్చోవాలి
అక్క : ఏంట్రా ఎం అయింది
నేను : నేను చెప్తా నువ్వు రా
అంటూ అక్క నేను సరోజ అంటీ ఇంటి ముందు నుంచి కాక నక్కి నక్కి వెళ్తున్నాం
అక్క : అబ్బా ఏంట్రా ఏమైనా ఉంటే ఇప్పుడే చెప్పొచ్చు గా నేను రాకపోతే మా ఇంటికి వెళ్లి పిలుస్తాది నన్ను.
నేను : అది చెప్పేది కాదే చూపించాలి నీకు ఒకటి.
అక్క : ఏంటి అది
నేను : అదిగో సరోజ అంటీ బయటకి వచ్చింది చూడు
అక్క : హా చూడు ఇప్పుడు మా ఇంటి కి వెళ్తుంది
నేను : నువ్వు లేవుగా మల్ల ఇటే వస్తాది చుడు
అంటీ నేను చెప్పినట్లే అక్క ఇంటికి వెళ్లి తను లేకపోవటం తో గుద్దలు ఊపుకుంటూ ఎటు పోయిందో అని గట్టుకి పోతుంది.
అక్క : ఒరేయ్ ఏంట్రా ఇది సరోజ అంటీ ని నక్కి ఎం చూస్తాం
నేను : అక్క నీకు ఈ విషయం తెలుసా సరోజ అంటీ పని అయ్యాక మనతో రాకుండా ఆ కవిత అంటీ తో వెళ్లి ఎం చేస్తుందో తెలుసా.
అక్క : ఇంటికి వెళ్ళి కాలక్షేపం చేస్తాది అంతే గా
నేను : నీ మొహం అల అనుకుంటున్నావ్ నువ్వు కాని అక్కడ జరిగేది వేరు.
అక్క : నువ్వు ఎం చూశావ్ రా నీకు ఎం తెలుసు
నేను : ముందు పద అంటీ ని ఫాలో చెయ్యాలి
అక్క నేను చెప్పినట్లే చేసింది ఇద్దరం కలిసి సరోజ అంటీ ని ఫాలో చేస్తున్నాం…… అలా మాకు పది అడుగుల దూరం లో సరోజ అంటీ కవిత అంటీ ని కలిసి ఇద్దరు ఒక చోట కూర్చున్నారు.
అంతలో మా వెనక నుంచీ రమణి అక్క ని ఎవరో కొట్టినట్లు అయింది మేము ఖంగు తిని వెనక్కి చూసాం
అక్క : ఒసేయ్ నవీన నువ్వా
నవీన : హా ఇక్కడేం చూస్తున్నవే ఈ అబ్బాయి ఎవరు
అక్క : అదేం లేదు లే ఈ పని మీదనే వచ్చాము వీడు నా తమ్ముడు ఊరికి కొత్త అంటే చోటు చూపిద్దాం అని.
నవీన ఆకుపచ్చ డ్రెస్ లో సళ్ళు ఎత్తులు పెద్దగా ఉన్నాయి అక్క వయసే ఉంటాది పల్లెటూరి అందాలు కదా అలాగే ఉంటాయి అనుకున్న.