ఎవరు గెలిచారో మీరే ఊహించుకోండి ?
ఆమెకి పంతొమ్మిదేళ్లు. అమాయకంగా కనిపించే యువతి. నల్లటి కళ్ళు, పొడవాటి ఉంగరాల బ్రౌన్ జుట్టు, చూడగానే ఆకట్టుకునే అందమైన శరీరం ఆమెది. ఆమె తన మంచం అంచున కాళ్ళు వెడల్పుగా చాపి, మడమలు నేల మీద ఆనించి కూర్చుని ఉంది. తన పొడవాటి లంగాని నడుము దాకా పైకి లాగి పట్టుకుంది. ఆమె పొడవైన అమ్మాయి, ఆమె నాజూకైన కాళ్ళు నేను చూసిన వాళ్లందరిలోకన్నా అద్భుతంగా ఉన్నాయి. పైగా ఆమె లోదుస్తులు వేసుకోలేదు.
“ఇదేనా మీకు కావాల్సింది ?” అని అడిగింది.
‘TFT’ – అనే సంస్థకి, దాని వ్యవస్థాపకురాలు, కార్యనిర్వాహక డైరెక్టర్, పేరు పరపతి వున్న శ్రీమతి ధనలక్ష్మి కూతురు ఆమె. ఆమె ఒక ప్రచారకర్త, ఐకాన్ అయ్యుండి ఇలా చేస్తుందని ఎవరూ ఊహించలేరు. మరోవైపు, నేను పూర్తిగా ఆశ్చర్యపోయానని చెప్పలేను.
***
ఆ సాయంత్రం TFT సంస్థ ఆతిథ్యంలో నేను ధనలక్ష్మి అపార్ట్మెంట్లో ఉన్నాను.
మేము దాదాపు పన్నెండు మందిమి ఉన్నాం; కాక్టెయిల్లు తాగడానికి, ఇంకా తినడానికి, ముఖ్యంగా, మన తోటివాళ్లలో అంతరించిపోతున్న నైతిక విలువలని కాపాడే ఈ గొప్ప కార్యానికి ఉదారంగా విరాళాలు ఇవ్వడానికి మమ్మల్ని పిలిచారు.
ఈ కథని మొదటినుండి పూర్తిగా చదివే పాఠకులకి, ఇలాంటి వాటిలో పాల్గొనడం నాకు పెద్దగా ఇష్టం ఉండదు కదా అని అనుమానం రావచ్చు; అలాంటి ఆలోచన మీకు వచ్చి ఉంటే మీరు కరెక్టుగానే ఆలోచించినట్లు. ఈ సమావేశానికి నేను హాజరు కావడానికి సమాజం మీద తమ నైతిక ఆలోచనలని రుద్దాలని చూసే వాళ్ళతో చేరాలనే కోరిక నాకు లేదు. ఈ కార్యక్రమానికి హాజరు కావడానికి నా ప్రేరణకి ప్యూరిటనిజంతో (గట్టి నైతికవాదం) అస్సలు సంబంధం లేదు. ఓహ్, నిజంగా లేదు. నేను దీనికి పూర్తి విరుద్ధం.
శ్రీమతి ధనలక్ష్మి అస్లీలతకి వ్యతిరేకంగా జరిపే పోరాటంలో చాలా కాలంగా పేరున్న నాయకురాలు. సంవత్సరాలుగా ఆమె తన కుటుంబాన్నంతా ఈ పోరాటంలో భాగం చేసింది. అయితే, ఆమె భర్త కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం అదృష్టవశాత్తు చనిపోవడం జరిగింది, ఆ తర్వాత వెంటనే ఆమె కొడుకు ఢిల్లీకి పారిపోయాడు, అక్కడ అతను వెంటనే ‘సెక్సువల్ ఫ్రీడం లీగ్’ చాప్టర్ ని మొదలుపెట్టాడని చెబుతారు. (శ్రీమతి ధనలక్ష్మి ఇప్పుడు అతన్ని తన కొడుకుగా గుర్తించడం లేదు.) అయితే, ఆమె కూతురు మాత్రం ఆమెతో ఉండిపోయింది, ఇప్పుడు వాళ్లిద్దరూ ఒక బృందంగా పని చేస్తున్నారు, తరచుగా టెలివిజన్ టాక్ షోలలో కనిపిస్తుంటారు. నిజానికి, టెలివిజన్లోనే నేను మొదట శ్రీమతి ధనలక్ష్మి కూతురిని చూశాను. ఆమె పేరు, అంత యాదృచ్చికం కాకపోయినా, సిమ్రాన్.
***
“ఇది ఒక ప్రారంభం మాత్రమే,” అని నేను ఆమె ప్రశ్నకి సమాధానంగా చెప్పాను. నేను మంచం దగ్గరికి వెళ్లి ఆమె ముందు నేల మీద మోకాళ్లపై కూర్చున్నాను, నా చేతులని ఆ అందమైన మృదువైన తొడల మీద వేసి వాటిని మరింత చాపాను. తర్వాత నేను నా పెదవులని ఒక తొడ యొక్క సిల్కీ లోపలి భాగం మీద పెట్టి, నా నోటిని దాని మీద జరిపాను, నా నాలుక ఆమె సున్నితమైన శరీరం మీదుగా కదులుతోంది. సిమ్రాన్ తన ఊపిరిని ఒక్కసారిగా పీల్చుకోవడం నేను విన్నాను. నేను మరొక కాలు వైపు తిరిగి అదే చర్యని పునరావృతం చేశాను, నెమ్మదిగా ఆమె పూకు వైపు వెళ్లాను. తర్వాత నేను ఆమె కాళ్ళని ఎత్తి నా భుజాల మీద వేసుకున్నాను. నేను నా నోటిని ఆమె పూకు మీద పెట్టడంతో ఒక మూలుగు ఆమె గొంతు నుండి బయటికి వచ్చింది, కేవలం ఆమె పూకు పెదవులని తాకుతూ, నా నాలుకతో చాలా సున్నితంగా ఆటపట్టిస్తున్నాను. ఆమె మూలుగుతూ తన చేతుల మీద వెనక్కి వాలి, తన పూకుని నా ముఖానికి మరింత గట్టిగా ఒత్తింది. నా చేతులు ఆమె కాళ్ళ మీద తిరుగుతున్నాయి, నా నాలుక లోతుగా చొచ్చుకుని పోతూ, ఆమె తియ్యటి స్త్రీ రసాలని రుచి చూస్తోంది…
***
నేను ఈ కార్యక్రమానికి ఎందుకు వెళ్ళానంటే, ఆ టీవీ ప్రోగ్రామ్ గురించి నాకు అస్పష్టంగా గుర్తుండిపోయిన ఒక చిన్న భావన దానికి కారణం అయింది. స్క్రీన్ మీద సిమ్రాన్ కనిపించినప్పుడల్లా నా దృష్టి ఆమె మీదే ఉండేది. ఆమె తల్లి మన యువతని ఈ దేశంలో వ్యాపించి ఉన్న చెడు నుండి ఎలా కాపాడాలి, సంయమనం ఎలా పాటించాలి, పవిత్రత లాంటి సాంప్రదాయ విలువలని నేర్పించడం ఎంత అవసరం అనే దాని గురించి చాలాసేపు మాట్లాడింది. తన కూతురిని కఠినమైన, ధార్మిక పెంపకం వల్ల అలాంటి సద్గుణాలు వచ్చాయని ఉదాహరణగా చూపించింది. అలా మాట్లాడుతున్నప్పుడు, అప్పుడప్పుడు, ఆమె కూతురి కళ్ళల్లో ఒక క్షణికమైన మెరుపుని నేను గమనించాను. అది ఎంత వేగంగా, కనపడకుండా వచ్చి వెళ్లిపోయిందంటే, నేను భ్రమ పడ్డానా అని అనిపించింది. ఎక్కువసేపు ఆమె తల్లి మాట్లాడుతుంటే నవ్వి, తల ఊపుతూ వుంది. ఆమె వంతు వచ్చినప్పుడు, తన తల్లి చెప్పిన విషయాలనే గొప్ప నిగ్రహంతో, శక్తివంతంగా చెప్పింది. ఆమెలో ఎలాంటి కపటం ఉన్నట్లు కనిపించలేదు. అయినా నాకు ఆ భావన మనసులో నుండి పోలేదు.
***
“సిమ్రాన్ ?” అంటూ తలుపు బయటి నుండి ఒక గొంతు వినిపించింది. అది శ్రీమతి ధనలక్ష్మిది. తలుపు గొళ్ళెం పెట్టలేదేమోనని నాకు వెన్నులో వణుకు పుట్టింది. వెంటనే వెనక్కి జరిగి, అమాయకంగా కనిపించాలని నా సహజ ప్రవృత్తి తో చూసాను. అయితే సిమ్రాన్ చేతులు అకస్మాత్తుగా నా జుట్టుని గట్టిగా పట్టుకుని నన్ను అక్కడే ఆపాయి.
“ఏంటి, అమ్మా?” ఆమె అడిగింది. ఆమె గొంతు కాస్త వణుకుతోంది.
“ఏం చేస్తున్నావ్, అమ్మా?” అని శ్రీమతి ధనలక్ష్మి అడిగింది.
ఆమె చేతులు నన్ను తనపైకి మరింత దగ్గరగా లాగాయి, దానికి ప్రతిస్పందనగా నేను నా నాలుకని ఆమె లోపలికి దూర్చాను. నేను అక్కడ ఉన్నంతసేపు, నా పని నేను చేసుకోవచ్చు.
సిమ్రాన్ శరీరం ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, పెద్దగా “స్స్స్” అని శబ్దం చేసింది. “అమ్మా, నేను ఇప్పుడు కొంచెం పనిలో ఉన్నాను,” తడబడుతూ అంది. “నేను… నేను శ్రీకర్ గారితో మన పని గురించి మాట్లాడుతున్నాను.” నేను నా నాలుకని వెనక్కి తీసి, ఆమె క్లిటోరిస్ని తాకాను. “ఆయన… ఓహ్!… ఆయన చాలా ఆసక్తితో ఉన్నారు.”
ఒక చిన్న విరామం వచ్చింది. “సరే, అమ్మాయి,” శ్రీమతి ధనలక్ష్మి చివరికి అంది. “కానీ ఎక్కువ సేపు తీసుకోకు.”
“నేను… నేను కొన్ని నిమిషాల్లో… వస్తాను, అమ్మా,” సిమ్రాన్ ఊపిరి పీల్చుకుంటూ, నా పెదవులు ఇంకా నాలుక చేస్తున్న పనికి వంగిపోతూ, మెలికలు తిరుగుతూ అంది.
“మంచిది అయితే,” ఆమె తల్లి అంది, ఆమె అడుగుల చప్పుడు హాలులోంచి దూరంగా వెళ్ళిపోతున్నట్లు నాకు మెల్లగా వినిపించింది, తన కూతురు ఆనందంతో పలికిన మెల్లని కేకకి దూరంగా వెళ్ళిపోయింది.
“దేవుడా,” అని నేను ఒక మృదువైన తొడ మీద తల ఆనించి అన్నాను. “ఒకవేళ ఆమె లోపలికి వచ్చి ఉంటే ?”
“రాదు,” సిమ్రాన్ అంది. “ఆమెకి ఇక్కడ ఏం జరుగుతుందో తెలుసు.”
నేను ఆశ్చర్యపోయాను. “ఆమెకి తెలుసా ?”
“ఓహ్ అవును. ఆమెకి తెలుసు, పక్కాగా తెలుసు.”
కొన్ని వారాల క్రితం ఈ నిధుల సేకరణ కార్యక్రమం నోటీసు వచ్చినప్పుడు, నా అలవాటు ప్రకారం నేను దాన్ని చెత్తబుట్టలో పడేయలేదు, కానీ ఉద్దేశపూర్వకంగా దాన్ని అట్టిపెట్టాను. నేను గాయత్రితో వేసిన పందెం పురోగతి, సూచించిన తేదీ వచ్చేసరికి, నాకు ఒక ‘S’ అవసరమయ్యే పరిస్థితికి చేరుకుంటానని అనుకున్నాను. అదృష్టవశాత్తూ, సరిగ్గా అదే జరిగింది.
నాకు తెలుసు, నేను కావాలనే ఒక పెద్ద సవాలని స్వీకరించాను. నాకు అపఖ్యాతి నైపుణ్యం, ఆకర్షణ, అదృష్టం వున్నా నేను గెలువగలనా అని చాలా సందేహాస్పదంగా ఉంది. కానీ సిమ్రాన్ అందం (ఆమె తల్లి పట్ల నా సహజమైన వ్యతిరేకత ని నేను ఒప్పుకుంటాను) నన్ను ముందుకు నడిపింది. పైగా, ఇది పెద్ద ప్రమాదం కాదు; నేను ఫెయిల్ అయినా, తిరిగి వెళ్ళడానికి శాన్వి, శ్రేయ, సహస్రా లాంటి వాళ్ళు చాలా మంది ఉన్నారు…
***
నేను కాస్త గందరగోళంగా లేచి నిలబడగానే “ఇక నా వంతు ఇప్పుడు,” అని సిమ్రాన్ అంది, పడక మీద తన స్థానం నుండి కదలకుండానే, ఆమె నా జిప్ ని పట్టుకుని కిందికి లాగింది.
“నువ్వు… నువ్వు వెళ్ళాలి కదా…” నేను తడబడ్డాను. “మీ అమ్మ…”
“ఆమె గురించి ఆలోచించకు,” నా చాలా గట్టిపడ్డ ఆయుధాన్ని బయటికి తీస్తూ సిమ్రాన్ అంది. “ఆమె మళ్ళీ తిరిగి వస్తుంది.”
“అహ్… ఆమె మళ్ళీ వస్తుందా ?”
“మ్మ్మ్…” నా దాన్ని చూస్తూ సిమ్రాన్ అవునన్నట్లుగా గొణుగుతూ అంది.
***
ఆ రోజు మధ్యాహ్నం, శ్రీమతి ధనలక్ష్మి మా ముందు నిలబడి మళ్ళీ తన పవిత్రత గురించి ఉపన్యాసం ఇస్తున్నప్పుడు, ఈ ముఖ్యమైన పనిని కొనసాగించడానికి మాలాంటి నిజాయితీపరులు, శ్రద్ధగల పౌరుల నుండి విరాళాలు ఎంత అవసరమో నొక్కి చెబుతున్నప్పుడు, నేను మళ్ళీ సిమ్రాన్ ని చాలా నిశితంగా గమనించాను. మొదట ఆమె కళ్ళల్లో శ్రద్ధగా వినడం, అంగీకారం తప్ప మరేమీ కనిపించలేదు; కానీ ఆమె తల్లి మాట్లాడుతూనే వున్నప్పుడు, ఆ కళ్ళు ఆసక్తిని కోల్పోతూ, ఆపై గది చుట్టూ తిరగడం ప్రారంభించాయి. కొంతసేపటికి ఆమె నా చూపుతో తన చూపుని కలిపింది. నేను చూపు తిప్పుకోలేదు. ఆమె కూడా తిప్పుకోలేదు. ఒక నిమిషం పాటు ఆ ముదురు గోధుమ రంగు కళ్ళు నా కళ్ళల్లోకి చూస్తూనే ఉన్నాయి, నేను ఇంతకు ముందు గమనించానని అనుకున్న ఆ వర్ణించలేని భావాన్ని వాటిలో నేను ఖచ్చితంగా గుర్తించలేకపోయినా, అక్కడ నాకు దాదాపు ఖచ్చితంగా తెలిసిన ఒక విషయం ఉంది – అది ఒక రకమైన ఊహాగానం.
ప్రెజెంటేషన్ అయిపోయిన తర్వాత, నేను మా ఇద్దరు ఆతిథ్యురాళ్ల చుట్టూ తిరుగుతున్న చిన్న గుంపులో కలిసాను, వాళ్లలో చిన్నది (సిమ్రాన్) కాస్త ఖాళీగా ఉన్న క్షణం కోసం ఎదురుచూశాను. నాకు అవకాశం దొరకగానే, ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి నన్ను నేను పరిచయం చేసుకున్నాను.
“మీరు రావడం ఆనందంగా ఉంది, మిస్టర్ శ్రీకర్,” సిమ్రాన్ అంది. “మేము మిమ్మల్ని ఇంతకు ముందు ఇక్కడికి రమ్మనమని పిలిచామా ?”
“నన్ను పిలిచారు అయితే నేను నిర్లక్ష్యం చేశాను,” నేను ఒప్పుకున్నాను. “కానీ నేను మీరు చేసే పని విషయంలో చాలా ఆసక్తిగా ఉన్నాను. నిజానికి, దాని గురించి మరింత తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాను. బహుశా మీరు, నేను ఎప్పుడైనా ప్రైవేట్గా కలిసి దాని గురించి మరింత మాట్లాడుకునే అవకాశం ఉందా ?”
“తప్పకుండా,” ఆమె అంది. “మా షెడ్యూల్ చాలా బిజీగా ఉంది, కానీ అమ్మ, నేను మీతో కలవడానికి సమయం ఇవ్వగలమని నేను ఖచ్చితంగా అనుకుంటున్నాను.”
“నిజానికి, నేను కేవలం మీరు, నేను మాత్రమే కలవడం గురించి ఆలోచిస్తున్నాను,” నేను అన్నాను.
“ఓహ్, కానీ ఈ విషయం మీద అమ్మకి చాలా ఎక్కువ పరిజ్ఞానం ఉంది, పైగా, ఆమె సంస్థకి Boss. మీరు నాతో మాట్లాడటం కంటే ఆమెతో మాట్లాడటం వల్ల చాలా ఎక్కువ విషయాలు తెలుసుకునే అవకాశం వుంది.”
ఆమె గొంతు “వద్దు” అని చెబుతున్నా, ఆమె కళ్లు, ఆ నిగూఢమైన గోధుమ రంగు కళ్లు, ఏదో వేరే విషయం చెబుతున్నాయి. అది కచ్చితంగా ఏమిటో నాకు అర్థం కాలేదు.
మరొకరు ఆమెతో మాట్లాడటానికి రాగానే, నేను అక్కడి నుండి వెళ్ళి బాత్రూమ్ కోసం వెతికాను. ఆ అపార్ట్మెంట్ పెద్దదిగా, విశాలంగా ఉంది, ఒక పొడవాటి హాలు చివర నేను వెతుకుతున్నది దొరికే వరకు కొంచెం తిరగాల్సి వచ్చింది. నేను బయటికి వచ్చినప్పుడు, సిమ్రాన్ ఒక గది గుమ్మంలో, కారిడార్ మధ్యలో నిలబడి కనిపించింది.
నేను ఆమె వైపు నడుస్తూ వున్నప్పుడు, ఆమె నిలబడి ఎదురుచూసింది. ఆమె ఏం ఆలోచిస్తుందో నాకు ఇంకా తెలియకపోయినా, ఆమె అక్కడ నిలబడి ఉండగా నేను ఆమె శరీరం మీద నా చూపుని పెట్టడం ఆపుకోలేకపోయాను. ఆమె నీలం రంగు నమూనాలతో ఉన్న తెల్లటి బ్లౌజ్, చీలమండల వరకు వచ్చే పొడవాటి, ట్వీడ్ లాంటి స్కర్ట్ వేసుకుని ఉంది. నేను తనని అలా చూస్తున్నా ఆమె ఎటువంటి ప్రతిస్పందన చూపెట్టలేదు.
“నేను నా బెడ్రూమ్ నుండి ఒకటి తీసుకుంటున్నాను,” నేను ఆమె దగ్గరకు రాగానే అంది.
నేను ఆమె వెనుక ఉన్న గదిని చూపిస్తూ, “ఇదేనా అది ?” అన్నాను.
“అవును,” అంది ఆమె. “చూడాలనుకుంటున్నారా ?”
“తప్పకుండా చూస్తాను.”
ఆమె వెనక్కి తిరిగి గదిలోకి వెళ్ళింది. నేను ఆమెని అనుసరించి లోపలికి వెళ్లి, నా వెనుక తలుపు మూశాను, అయితే ఆమె మళ్ళీ నా వైపు తిరిగి, ముఖం చిట్లించింది.
“తలుపు ఎందుకు మూసారు ?” అని అడిగింది.
నేను భుజాలు ఎగరేసాను. “రహస్యం కోసం కదా ?”