(ఇంకా తలుపు తెరవకుండానే వాళ్ల మాటలు వినిపిస్తున్నాయి…)
అత్త: “అ… నమ్మకాన్ని చెడగొట్టకండి ప్లీజ్…”
మామయ్య: “ఓహ్! ..అప్పుడప్పుడూ ఇలాంటివి మాట్లాడకపోతే బోర్ కొడుతుంది. కాస్త జోక్ చేసి రిలాక్స్ అయ్యాం అంతే కదా!”
(ఇంతకీ ఈ సంభాషణలు ఎంతవరకు ఫన్, ఎంతవరకు ప్రమాదకరమో నాకు క్లారిటీ రాలేదు. కానీ ఆ మాటలు విన్న వెంటనే నా నడుమ నిప్పులు రాజుతున్నాయి…)
నేను (మనస్సులో): “ఏం జరుగుతోందో పూర్తిగా తెలుసుకునేంతవరకూ ఎదురు చూడాలా?”
(ఇక నేను ఆగలేకపోయి నెమ్మదిగా హాల్లోకి నడుచుకుంటూ వచ్చా. అత్త మౌనంగా చూస్తుంది. ఆమె కళ్ళలో కాస్త తాపత్రయం… కాస్త నిగూఢ భావం కనిపిస్తోంది.)
(ఆమె టేబుల్ మీద ఉన్న వాటర్ బాటిల్ తీసుకుని నెమ్మదిగా తాగుతుంది. ఆమె ఓ మాట చెప్పాలని అనిపించినా ఆపుకున్నట్లు అనిపిస్తుంది.)
మామయ్య : “నీకే తెలీదు .. జీవితం లో ఫన్ ఉండాలంటే కాస్త ఫ్రీగా ఉండాలి. ఇంట్లో వాళ్లతో కూడా. అర్థం చేసుకో.”
(అంతేసరికి అత్త నెమ్మదిగా మొగ్గులు వేసింది. ఆమె కళ్లు ఎక్కడికో చూస్తున్నాయి. ఆ క్షణంలో ఏదో పాత జ్ఞాపకం తలెత్తినట్టు…)
మామయ్య: “జాగర్త! హహహా…”
అత్త: “ఏంటి!?”
మామయ్య: “అక్కిగాడు చూస్తే… అసలే వయసులో ఉన్నోడు.”
(అత్త కొంచెం గతుకుమంది. నాకు కూడా మైండ్లో క్వశ్చన్స్ రేస్ అవుతున్నాయి…)
అత్త: “చచ… వాడు ఏంటండీ… చిన్నపిల్లోడు…”
అత్త: “మీరు మీ బూజుబుర్ర…”
మామయ్య: “హాహా… హాన్.. చిన్నపిల్లోడు! పాలు తాగే పిల్లోడు!!”
(అత్తకి అప్పుడే సెల్కి కాల్ రింగ్ ఐంది…)
అత్త: “నేం ఉంటాను… వదిన నుంచి అనుకుంటా కాల్… అని చెప్పి వీడియో కాల్ డిస్కనెక్ట్ చేసింది.”
(అత్త కాల్ కట్ చేసాక… నిదానంగా నా వైపు తల తిప్పింది. చెంపలు కొంచెం ఎర్రగా, కళ్ళల్లో తడిసిన సిగ్గు కనిపిస్తోంది.)
అత్త (నెమ్మదిగా): “ఎప్పుడొచ్చావురా…?”
అక్కి (కాస్త స్మార్ట్ గా): “ఇప్పుడే అత్త… వాటర్ తాగుదామని వచ్చా.”
(అత్త టేబుల్ పైన ఉన్న బాటిల్ వైపు చూపిస్తూ తల ఆడించింది)
అత్త: “తాగమ్మా నీరు… వేడి అయిపోవద్దే…”
అక్కి: “హ్మ్… కానీ అత్తా… నీ వాయిస్ ఇంకా నా చెవిలో ఊస్తుంది… అర్ధం కాలేదు… కానీ లాస్ట్ లో ‘పాలు’ అన్న మాట స్పష్టంగా వినిపించింది…”
(అత్త ఒక్కసారి నవ్వినట్టు చేసి, వెంటనే ముఖాన్ని seriousness లోకి మార్చింది)
అత్త (తలకిందుగా, కోణంగా చూస్తూ): “ఆహాహా… దొంగ… అన్ని విన్నావు మళ్లీ!?”
అక్కి (తనువు తడిగా): “విన్నా అంటే నమ్మమంటావా? ఏం మాట్లాడినారో తెలీదు కానీ… expressions మాత్రం చాలా interesting గా అనిపించాయి.”
(అత్త ఇప్పుడు కాస్త bold గా, నవ్వుతూ ముందుకు వచ్చింది. ఆమె చేతి వేళ్లు డైనింగ్ టేబుల్ పై నెమ్మదిగా తట్టుకుంటూ)
అత్త: “ఇంట్రెస్టింగ్ అనిపించాయా…? నువ్వు ఇంకా చిన్నవాడివి రా… అలాంటి మాటలు వింటే confuse అవుతావు…”
అక్కి (తన చూపు అత్త కళ్లలో వేసి): “కానీ అత్తా… నిజంగా ఏదైనా స్పష్టంగా తెలుసుకోవాలంటే… కంటికంటిచూపుల్లోనే ఎక్కువ అర్థం దాగుంటుంది కదా?”
(అత్త ఒక్కసారిగా చూస్తుంది. తన చూపు కాస్త తడిగా, అవాక్గా… కాని ఒకింత స్మైల్ తో. ఆ స్మైల్ వెనకాల ఉన్న మర్మం అర్థం కాక అక్కి మరో అడుగు వేస్తాడు.)
అక్కి: “మీరు మాటల్లో ఎలా అయినా ఊసులు దాచేస్తారు… కానీ మీ చూపుల్లో స్పష్టంగా పలికిపోతున్నాయి… ఏదో ఉంది…”