మేము వెళ్లే దారిలో జూలీ తన గురించి కొంచెం చెప్పింది. ఆమె అనారోగ్యంతో ఉన్న కూతురి గురించి బాధపడకుండా ఆమెని సంతోషపెట్టడానికి ప్రయత్నించాము. ఆమె కూడా ఒక అనాధగా విడిచిపెట్టబడింది, ఆమె పనిచేస్తున్న అదే అనాథాశ్రమంలో పెరిగింది. అది వినడానికి కష్టంగా అనిపించింది, కానీ ఆమె తన జీవితంలోని ముఖ్యాంశాల గురించి మాట్లాడింది. ఆమె గర్భవతి అయిన రోజు, మగాళ్ల కొరత అంతగా లేని సమయంలో ఆమె తొందరగా గర్భం దాల్చింది.
“ముఖ్యంగా నా సంతానోత్పత్తి శిఖరాగ్రంలో గర్భం దాల్చినప్పుడు నేను కూడా నన్ను అదృష్టవంతురాలిగా భావించాను. ఇప్పుడు అది చాలా కష్టం,” అని జూలీ అంది.
“నాకు తెలుసు, అందుకే నేను ప్రతి ఉదయం రేవంత్ పక్కన నిద్ర లేస్తున్నందుకు గహన కి కృతఙ్ఞతలు తెలుపుకుంటాను. మన ప్రపంచంలో అతనిలాంటి మంచి వ్యక్తి ఇంకొకరు వుండరు” అని కామిని అంది.
నేను వాళ్ళ మాటలు వినాలని పడవని మెల్లగా నడిపాను. “మీరు కామినిని ఎప్పుడు కలిశారు ?” అని అడిగాను.
“కామిని అనాథాశ్రమంలో పనిచేయడం మొదలుపెట్టినప్పుడు. తను అప్పుడు ఒక స్త్రీ గా మారబోతోంది, అయితే అప్పటికే ఆమెది అదే బంగారు హృదయం.”
“నేను ఊహించగలను. ఆమె తన వయస్సు కంటే ఎక్కువ పరిణతి చెందింది, అయినా ఇంకా చిన్నదానిలాగా అందంగా కనిపిస్తుంది,” అని అన్నాను, అది ఆమె బుగ్గలు ఎర్రబడేలా చేసింది.
నేను ద్వీపాన్ని కనుక్కోవడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు. నేను దాని వైపు తల తిప్పాను. “అదేనా ?”
జూలీ తల ఊపింది. “అదే నా స్వంత ద్వీపం.”
అక్కడ ఎక్కువ మంది ఉన్నట్లు అనిపించలేదు – కనీసం నేను చూసినంత వరకు. ఆ దీవి పెద్ద భూభాగాలు, వెనుక కొండలతో తక్కువ జనాభాతో ఉంది. “ఇది తాజాగా కనిపిస్తోంది,” అని అన్నాను.
“మేము విడివిడిగా బ్రతకడానికి ఇష్టపడినా, మా పొరుగు వాళ్లకి నా కూతురి అరుపులు వినిపిస్తాయి. మాకు చాలా పశువులు ఉన్నాయి, చాలా మంది రైతులు ఇక్కడ నివసిస్తున్నారు.”
“నాకు అర్థమైంది,” అని అన్నాను. వెనుకవైపు ఉన్న జంతువులు తమ పని తాము చేసుకుంటూ అక్కడున్న గడ్డిని మేయడం చూశాను.
నేను నా పడవని ఆపి వాళ్ళని భూమి మీదకి దించాను. మేము జూలీ ఇంటికి చేరుకున్నాము, అయితే కామిని ఆగిపోయింది. “బహుశా నువ్వు వెనుకవైపు ఎదురుచూడడం మంచిదేమో,” అని కామిని సూచించింది.
జూలీ నిర్లక్ష్యంగా చేయి ఊపింది. “నిఖిత రాకుమారుడి కోసం ఎదురు చూడటం లేదు. తను గార్డెన్ లోనో లేదా తన బెడ్ రూములోనో ఉంటుంది. మీరు దగ్గరగా రావచ్చు, అయితే కిటికీకి దూరంగా ఉండటానికి ప్రయత్నించండి.”
“సరే,” అని అన్నాను.
గులక రాళ్ళ రోడ్డు కొండల వరకు వెళ్లి అనేక కూడళ్లని, ఇళ్ళని దాటి వెళ్ళింది. రసఖండంతో పోలిస్తే గాలి కొంచెం స్వచ్ఛంగా ఉంది. మేము పాతకాలపు రైతు ఇల్లులా కనిపించే వాళ్ళ ఇంటికి చేరుకున్నాము. రెండో అంతస్తులోని బెడ్రూమ్ నుండి కొన్ని తేలికపాటి మూలుగులు వినిపించేసరికి నేను బిగుసుకున్నాను. నేను కామినిని చూశాను, ఆమె ఆందోళనగా కనిపించింది.
“OK, మేము తనతో మాట్లాడతాము, ఆమెకి మందు తాగించడానికి ప్రయత్నం చేస్తాము” అని జూలీ అంది.
“నేను ఎదురు చూస్తుంటాను,” అని చెప్పాను. వాళ్ళు ఇంటి లోపలికి వెళ్లారు. అదృష్టవశాత్తూ, ఆ దీవిలో దూరం నుండి నన్ను చూస్తూ, నా చుట్టూ తిరగాలని అనుకునే అమ్మాయిలూ ఎవరూ నాకు కనిపించలేదు. నేను నిలబడి వేచి ఉన్నాను.
అకస్మాత్తుగా, ఆమె కూతురు చేస్తున్న శబ్దం నాకు వినిపించడం మొదలైంది. ఆమె మూలుగులు ఎక్కువయ్యాయి. తన బెడ్ రూములో ఒంటరిగా కూర్చుని, రోజుకు ఇరవై సార్ల వరకు హస్తప్రయోగం చేసుకునే అత్యంత సారవంతమైన అమ్మాయి గురించి ఆలోచించినప్పుడు నాకు కోరిక కలిగింది.
“నిఖితా ?” జూలీ పిలిచింది. ఆమె తలుపుని నెమ్మదిగా తట్టి మెల్లిగా తెరిచిన శబ్దం నాకు వినిపించింది.
“ఏం చేస్తున్నావ్ ?”
అమ్మా, నేను హస్తప్రయోగం చేసుకుంటున్నాను !”
“నేను నీతో మాట్లాడాలనుకుంటున్నాను.”
“నేను పూర్తి చేసిన తర్వాత అప్పుడు మాట్లాడుకుందాం !” అని ఆమె కసిరినట్లు చెప్పింది.
“కానీ దయచేసి—”
తలుపు గట్టిగా మూసుకున్న శబ్దం నాకు వినిపించింది, నేను కొంచెం ఉలిక్కిపడ్డాను. అక్కడ ఏమి జరుగుతుందో అని అనుకుంటూ, అక్కడ అంత సీరియస్ విషయాలు జరగకూడదని కోరుకున్నాను. జూలీ ఇంకా కామిని బయటికి వచ్చారు, జూలీ ఏడ్చినదన్న సంగతి కామిని చేతిలో వున్న టిష్యూ పేపర్ ని చూసాక తెలిసింది. జూలీ పట్ల నాకు బాధ కలిగింది. నేను బెడ్రూమ్ వైపు చూశాను, ఆమె కూతురు తనని తాను వేళ్లతో ఎలా చేసుకుంటుందో విన్నాను.
“తనకి ఇప్పుడు నాతో మాట్లాడే సమయం లేదు,” అని జూలీ ముక్కు చీదుకుంటూ చెప్పింది.
“నాకు చాలా బాధగా ఉంది, ఆమె పూర్తి చేసే వరకు వేచి చూద్దాం, ఆ తర్వాత మనం తనకి మందు ఇవ్వవచ్చు” అని కామిని అంది.
“కానీ తను వెంటనే మళ్లీ హస్తప్రయోగం చేయడం మొదలుపెడుతుంది,” అని జూలీ తన తలని చేతుల్లో పెట్టుకుని అంది.
“అలా అయితే ఆమె ఎప్పుడు తింటుంది ?” అని అడిగాను.
“తినడం ఇంకా నిద్రపోవడం మాత్రమే తనకి ఉండే విరామాలు. ఆ సమయంలో కాకుండా, మిగిలిన సమయమంతా ఆమె తన వేళ్ళని కాళ్ల మధ్య పెట్టుకుంటుంది” అని జూలీ మళ్ళీ ముక్కు చీదింది.
అది ఎందుకు అంత భయంకరమైన జబ్బో నాకు అప్పుడు అర్థమైంది. ఆమె ఒక పరాకాష్ట నుండి మరొకదానికి మారుతూ ఉంటే, ఆమె వేరే ఎవరితోనైనా గడపడానికి సమయం ఎలా ఉంటుంది ? ఆమె మూలుగులు నిలకడగా పెరిగాయి. “హ్మ్, దాదాపు వచ్చేసింది,” అని ఆమె తన స్వరంలో ఆనందం తెలిపే సూచనలతో అంది.
నిఖిత భూమిని కుదిపేసే పరాకాష్టని వినడానికి నాకు ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు. “ఆమె పూర్తి చేసిందని అనుకుంటున్నాను,” అని అన్నాను.
“మనం తొందరపడాలి, లేకపోతే తను మళ్లీ మొదలు పెడుతుంది” అని జూలీ అంది.
జూలీ ఇంకా కామిని వెంటనే ఇంటి లోపలికి వెళ్లారు. కిటికీ నుండి వస్తున్న ఘాటైన కామపు వాసనలు నాకు తెలిశాయి. “అమ్మా,” అని ఆమె కూతురు శాంతించిన స్వరంతో చెప్పడం విన్నాను. “నన్ను ఒంటరిగా ఎందుకు వదిలెయ్యవు ?”
“ఎందుకంటే నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను బంగారం, నీకు బాగా లేదని నాకు తెలుసు.”
“అయితే నువ్వేం చేయగలవు ? నువ్వు నా కోసం ఒక మగాడిని తీసుకరాగలవా ?” అని అడిగింది.