నేను కొద్దిసేపు చూశాను. నేను తలుపు దగ్గరికి వెళ్లి తట్టాను. వాళ్ళకోసం నా దగ్గర రెండు మార్గాలు ఉన్నాయి, నేను ఎలాంటి ఫలితాన్ని ఇచ్చేదానికైనా రెడీగా ఉన్నాను. నాకు అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది, ఎవరో ఆగినట్లు అనిపించింది. ఆమె కన్నంలోంచి తొంగి చూస్తోందని నేను అనుకున్నాను. లోపల ఉన్న శబ్దమంతా ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది, ఆమె తలుపు కొంచెం తెరిచింది.
“నేను మీకు ఏమి సహాయం చేయగలను ?” అని ఆమె భయంకరమైన స్వరంతో అడిగింది. అది పెద్ద మరుగుజ్జు. ఆమె ముఖం మీద ఒక పులిపిరి, కళ్ల కింద ముడతలు ఉన్నాయి. ఆమె కళ్ళు రక్తంతో తడిచినట్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి, ఆమె మిగిలిన భాగం చాలా అసహ్యంగా ఉంది, నేను ఆమెని మరింత చూడటానికి ప్రయత్నించలేదు.
“ఒక అమ్మాయి నాకు తన దగ్గర జరిగిన దొంగతనాన్ని అప్పగించింది—నాకు పియానో తిరిగి కావాలి,” అని నేను చల్లగా చెప్పాను.
నా కంటే చాలా పొట్టిగా ఉన్నప్పటికీ, ఆమె నవ్వింది. “వెళ్ళిపో,” అని చెప్పి తలుపు మూయడానికి ప్రయత్నించింది. నేను నా చేయి తలుపు మీద పెట్టడంతో అది అంగుళం కూడా ముందుకి జరగలేదు. “నువ్వు తిరిగి ఇస్తే సరే, లేదంటే నేను బలవంతంగా తీసుకుంటాను. అవకాశం నీదే.”
ఆమె తలుపు హేండిల్ ని గట్టిగా లాగడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ తలుపు ఒక్క అంగుళం కూడా కదలలేదు. ఆమె నా చేతులని, ముఖ్యంగా నా నరాలని పరిశీలించింది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలు పెట్టింది, నేను తలుపుని పగలగొట్టేలోపు ఆమె ఒక నిర్ణయం తీసుకోవలసి వచ్చింది.
“ఒరేయ్, మన ఇంటిలోకి ఎవడో ఒకడు బలవంతంగా రావాలని చూస్తున్నాడు !” అని ఆమె కేకలు వేసింది.
వాటాలు తలుపు వైపు పరుగులు తీయడం నేను విన్నాను. ఆమె కష్టమైన మార్గం కావాలని కోరుకుంది. ఈ మరుగుజ్జులు ఒక మూర్ఖుల గుంపు. నేను తలుపు గొళ్ళెం విరిచి పక్కకి లాగాను. దానిని దూరంగా అడవిలోకి విసిరి పారేసాను. నా బలం ఆమెని ఆశ్చర్యపరిచింది, అయితే నా ఆయుధాల్ని బయటికి తీయడానికి వేచి ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నాను. నా వెనుక ఎవరో పరిగెడుతున్నట్లు నాకు వినిపించింది.
వెనక్కి తిరగగానే, గొంతు చించుకుని కేకలు వేస్తూ వాళ్లలో ఒకామె గొడ్డలితో నా మీదకి దూకింది. నేను పక్కకి దూకి ఆమెని గోడకి తన్నాను. దెబ్బకి ఆమె ముక్కు నుండి రక్తం కారింది. ఆమె ఒక అడుగు వేయడానికి ప్రయత్నించింది కానీ స్పృహ తప్పింది. నేను మొదట మాట్లాడిన మరుగుజ్జుపై నిలబడ్డాను. ఆమె తడబడుతూ పడిపోయింది, గుండ్రటి కళ్ళతో నా నుండి దూరంగా పాకుతూ వెళ్ళింది. ఆమె ఏమి ఆలోచిస్తోందో లేదా మొదట నా బలాన్ని ఎందుకు చూడలేదో నాకు ఖచ్చితంగా తెలియదు. నేను ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలనుకుంటున్నాను కాబట్టి అది ఇప్పుడు నా సమస్య కాదు.
ఎవరైనా దాడి చేయడానికి ప్రయత్నిస్తే నెమ్మదిగా వింటూ, నేను ఆమెని గదిలోకి అనుసరించాను. ఇద్దరు మరుగుజ్జులు విల్లంబులు నింపి సోఫా నుండి దూకారు. నేను త్వరగా హాలులోకి వెళ్లాను. బాణాలు గోడకి తగిలాయి, బాణాల కర్రలు వణుకుతున్నాయి. నేను ఒక అల్మారాను పట్టుకుని, ఒక మూలుగుతో, వాళ్ళిద్దరి మీదకి విసిరాను, అది వాళ్లకి తగిలి పగిలిపోయింది. ముక్కలు ఇంకా శకలాలు నేలంతా చెల్లాచెదురుగా పడ్డాయి.
బయట మరికొందరు ఉన్నట్లు నాకు వినిపించింది. నేను తోటలోకి పరిగెత్తాను, కాబట్టి నా మీద ఆకస్మికంగా దాడి చేయలేరు. నేను అనుకున్నదే నిజమైంది. అక్కడ చాలా మంది ఉన్నారు. నేను నా విల్లు, బాణం ఇంకా అంబులపొదిని ఎంచుకున్నాను. నేను పొదల వెనుక దాక్కున్నాను. నిలబడి, ఒక కుండ వెనుక దాక్కున్న వారిలో ఒకరిని లక్ష్యంగా చేసుకున్నాను. మొదట కుండపై బాణం వేసి దానిని పగలగొట్టాను. రెండవ బాణం వేసాను, అది ఆమె కాలుకి నేరుగా తగిలింది. ఆమె కేకలు వేస్తూ పక్కకి పడిపోయింది.
కంచె వెనుక, ఇద్దరు మరుగుజ్జులు వారి బాణాలను నా మీదకి గురి పెట్టారు. వాళ్ళు బాణాలు వదిలారు, బాణాలు ఈల వేస్తూ వెళ్లాయి, అయితే నేను త్వరగా వంగాను. నేను పెద్ద లక్ష్యం కాబట్టి వాళ్ళు నన్ను కొట్టడం సులభమని నాకు తెలుసు, అయితే ఇప్పటివరకు వాళ్ళు దగ్గరగా కూడా రాలేదు. వాళ్ళు అసమర్థులు.
నేను మళ్ళీ నా విల్లుని నింపి వాళ్ళిద్దరినీ లక్ష్యంగా చేసుకున్నాను, వాళ్ళ కాళ్ళకి ఒక్కొక్క బాణం వేసాను. వాళ్ళు కేకలు వేస్తూ దయనీయంగా నేలపై పడ్డారు. “మీ ఆయుధాలు వదిలేయండి, నేను మిమ్మల్ని బాధించను,” అని నేను వాళ్లకి ప్రశాంతమైన స్వరంతో చెప్పాను. వాళ్ళు అర్థం చేసుకునే ముందు నేను ఎంత రక్తం చిందించాలో నాకు తెలియదు, కానీ వాళ్లలో ప్రతి ఒక్కరినీ వదిలించుకోవడానికి నేను రెడీగా ఉన్నాను. నేను తోటలోకి మరింత లోతుగా వెళ్లాను, మరికొంతమంది నీచమైన సముద్రపు దొంగలు ఇంకా మరుగుజ్జుల కోసం వెతుకుతూ.
రెండవ అంతస్తులో, ఎవరో త్వరగా కిటికీ తెరిచి నా తల మీద ఒక కొడవలిని వేయడానికి ప్రయత్నించారు. నా ఆయుధాల్ని ఒక చేతిలోకి మార్చుకుని, నేను దానిని సులభంగా నా చేతితో పట్టుకున్నాను. ఆమె కళ్ళు వెడల్పుగా తెరుచుకున్నాయి, ఆమె కదలకుండా అలాగే నిలబడింది. నేను దానిని ఆమెపైకి విసిరాను, గోడని పగలగొట్టి ఆమెని అరిచేలా చేశాను. “మీలో ఇంకెవరైనా ఉన్నారా ?” అని నేను కేకలు వేశాను.
నాకు ఒక మంటల బాణం వస్తున్నట్లు అనిపించింది, నేను త్వరగా వంగాను. నేను ఆ ధైర్యమైన మరుగుజ్జుని కనుక్కొని, ఆమె ఇంకొక మంత్రం వేయడానికి ముందే ఆమె వైపు పరిగెత్తాను. ఆమె కాళ్ళని తన్నాను, ఆమె నేల మీద పడేలా చేశాను. ఆమె చేతులని పట్టుకుని, గట్టిగా తిప్పి సముద్రంలోకి విసిరాను, ఆమె మార్గమధ్యంలో ఏడవడం వినిపించింది.
ఇంకా చాలా మంది ఉన్నారని నాకు తెలుసు, కానీ ఎవరూ రాలేదు. పియానో తిరిగి వచ్చే వరకు నేను ఎక్కడికీ వెళ్లనని వాళ్లందరికీ చూపించాను. నేను వచ్చిన దారిలోనే తిరిగి వెళ్లాను. తలుపు దగ్గర నేను మొదట కలిసిన మరుగుజ్జు ఇంకా నేల మీద పడి ఉంది. ఆమె ఇప్పుడు తనపైనే మూత్రం పోసుకుంది; ఒక దుర్వాసన వచ్చే పసుపు ద్రవం ఆమె కాళ్ళ నుండి కారుతోంది, అది చాలా పుల్లగా వాసన వస్తోంది. ఆమె ఆకులా వణుకుతూ భయంతో నా వైపు చూసింది. నేను నా కత్తిని తీసి పదునైన కొనని ఆమె గొంతుకి గురి పెట్టాను, అది ఆమె గడ్డం కింద తేలుతూ ఉంది. “నువ్వు వాళ్ళని పోరాడమని చెప్పావు, ఇప్పుడు నువ్వు వాళ్ళ ఆయుధాలు దించామని చెప్పాలి.”
ఆమె గట్టిగా మింగి, అది జీవితం ఇంకా మరణం మధ్య ఉందని తెలుసుకుని తన తెలివిని కూడగట్టుకుంది. “మీ ఆయుధాలు దించండి,” అని ఆమె వణుకుతున్న స్వరంతో అంది.
వాళ్ళు ఇప్పుడు ఫైటింగ్ చేయరని అనిపించినా, నేను జాగ్రత్తగా వుండాలని అనుకున్నాను. దొంగలని నమ్మడం కష్టం. నేను కత్తిని ఆ పియానో వైపు గురి పెట్టాను. “ఆ పియానో మీకు చెందినది కాదు.”
ఆమె తల ఊపింది. “అది కాదు… ఆమె దానిని మీకు అప్పగించిందా ?” అని భయంగా అడిగింది.
“తలుపు దగ్గరే నేను నీకు చెప్పాను.”
“దయచేసి నా క్షమాపణ అంగీకరించండి,” అని ఆమె తన చేతులు జోడించి దయనీయంగా వేడుకుంది. నేను ఆమెని గోడకి తన్నాను, దాంతో ఆమె గోడకి గట్టిగా గుద్దుకుంది, ఆమె ముక్కు విరిగింది. నేను నా చేతులతో పియానోను ఎత్తుకుని, బాల్కనీ నుండి బయటికి వచ్చి ఆ దరిద్రపు ఇంటి నుండి బయటికి వచ్చాను. వాళ్ళు ఫైటింగ్ అనే ఎంపిక చేసుకున్నారు. ఆ గందరగోళానికి నాకు ఏమాత్రం బాధ కలగలేదు. నేను వెళ్లి దానిని ఆలీషాకి తిరిగి ఇవ్వగలగడం సంతోషంగా అనిపిస్తుంది.
నేను డాక్ దగ్గరికి వెళ్ళాను, కామిని యాచ్ కిటికీలోంచి చూస్తూ కూర్చుంది. ఆమె దాక్కుందని నేను అనుకున్నాను. నేను పియానోను నేల మీద పెట్టి ఆమెకి చేయి ఊపాను. ఆమె త్వరగా హెల్మ్ దగ్గరికి పరిగెత్తి యచ్ ని నా వైపు నడిపింది.
“జాగ్రత్త !” అని నేను తనతో చెప్పాను, ఎందుకంటే ఆమె కొంచెం వేగంగా నడుపుతోంది. ఆమె బద్ధకంగా రాంప్ ని దించి నా దగ్గరికి పరిగెత్తుకుని వచ్చి నన్ను కౌగిలించుకుంది.
“నీకు దెబ్బేమైనా తగిలిందా ?” అని అడిగి నా విశాలమైన వీపుని అంగుళం అంగుళం తడిమి చూసింది.
“లేదు,” అని నేను తనని నిమిరాను. “నాకు ఈ స్థలం నచ్చలేదు. నన్ను పియానోను డెక్ మీదకి తీసుకరానివ్వు, అక్కడ నువ్వు నన్ను కౌగిలించుకోవచ్చు.”
“సరే,” అని ఆమె నిట్టూర్చింది.
నేను పియానోను డెక్ మీదకి తీసుకెళ్లి అక్కడ ఉంచి, నా చేతులకి అంటిన దుమ్ము దులిపాను.
“నువ్వు నిజంగానే బాగానే ఉన్నావా ?” అని కామిని మళ్ళీ అడిగింది. ఆమె నా శరీరాన్ని పూర్తిగా పరిశీలించింది, ప్రతి కండరం ఇంకా అవయవాన్ని తనిఖీ చేసింది.
“నేను నూటికి నూరు శాతం హాయిగా ఉన్నాను,” అని నేను చిరునవ్వుతో చెప్పాను. “నేను బాగానే ఉన్నాను.”
“చాలా పెద్దగా శబ్దం వచ్చింది, నేను చాలా భయపడ్డాను,” అని ఆమె నన్ను పట్టుకుని అంది. “నువ్వు పోరాడటం చూశాను… నేను కొంచెం ఏడ్చాను.”
నేను తనని నా చేతుల్లోకి లాగి, ఆమెని హత్తుకుని శాంతపరచాను. “నేను వాళ్లకి ఒక ఛాన్స్ ఇచ్చాను,” అన్నాను. “అది అలా ముగియవలసిన అవసరం లేదు, కానీ వాళ్ళు చివరికి వాళ్ళ నిర్ణయం తీసుకున్నారు. దాని గురించి నేను ఇప్పుడు ఏమీ చేయలేను.”