చికెన్ గ్రిల్ మీద ఉడకబెడుతూ జస్వంత్, మహేష్ ఇంకా నేను డాబా లో వున్న కుర్చీల్లో కూర్చున్నాము. అబ్బాయిలు బీర్లు తాగుతుంటే, నేను ఆరెంజ్ సోడా తాగాను.
“నువ్వు ఏమి చేశావో, ఎక్కడెక్కడ తిరిగావో చెప్పు,” అని నేను జస్వంత్ వైపు తిరుగుతూ అడిగాను.
సంవత్సరాలుగా మిలిటరీ లో ఉన్న మనిషి తో ఎలా మాట్లాడాలో నాకు ఖచ్చితంగా తెలియదు. అతను దాని గురించి మాట్లాడటానికి ఇష్టపడతాడో లేదో కూడా నాకు తెలియదు.
జస్వంత్ తన బీరు నుండి ఒక సిప్ తాగి నా వైపు చూశాడు.
“నేను చాలా ప్రదేశాలకి వెళ్ళాను, నేను మాట్లాడటానికి ఇష్టపడని చాలా విషయాలు చూశాను,” అని అతను బదులిచ్చాడు.
నేను అతని వైపు ఒక కనుబొమ్మ ఎత్తాను.
అంతేనా ?
“సరే… అది నువ్వు తప్పించుకోవాలని చెప్పిన సమాధానమా ? ప్రశ్నని తప్పించుకోకు. మహేష్ కి నాకు ఒక కథ గురించి చెప్పు” అని నేను అడిగాను.
జస్వంత్ మిగిలిన బీరును ఒక్క గుటకలో తాగి గట్టిగా టేబుల్ మీద పెట్టాడు.
“అక్షరా, నువ్వు కొంచెం మర్యాదగా మాట్లాడాలి. Sorry, జస్వంత్, ఆమె చిన్నపిల్ల, తనకి ఏమి మాట్లాడాలో తెలియదు” అని నా అన్నయ్య అన్నాడు.
జస్వంత్ తన కండలు తిరిగిన భుజాలను పైకెత్తాడు.
“పర్లేదు మహేష్, అంతా బాగానే ఉంది, నేను ఎక్కడ ఉన్నాను, ఇన్ని సంవత్సరాలు ఏమి చేస్తున్నానో ఆమెకి కొంచెం వివరంగా తెలియాలి, అంతేనా ?” అని అతను అన్నాడు.
నేను అంగీకారంగా తల ఊపాను.
“OK, అక్షరా, గత కొన్ని సంవత్సరాలుగా నేను మట్టి తుఫానులు, బాంబు దాడులు, గ్రెనేడ్లు, తుపాకీ కాల్పులు జరుగుతున్నా బ్రతికే ఉన్నాను. నేను అనేక కత్తి పోరాటాల్లో పాల్గొన్నాను, అందుకే నా ముఖం మీద ఈ మచ్చలు వచ్చాయి. నా స్నేహితులు చనిపోవడం చూశాను, మానవత్వం అందించే ఉత్తమమైన ఇంకా చెత్తవైన విషయాలని స్వయంగా చూశాను” అని అతను అన్నాడు.
నేను అతని వైపు తల ఊపాను. అది నేను అనుకున్నట్లు ప్రతి ఒక్కరు చెప్పే మూస ధోరణి సమాధానం. దురదృష్టవశాత్తు, నేను నా నోరు మూసుకోలేకపోయాను.
“నువ్వు జనాలని చంపినందుకు గొప్పలు చెప్పుకుంటున్నావా ? లేదా నువ్వు అదంతా అబద్ధాలు అని చెబుతున్నావా ?” అని నేను అడిగాను.
జస్వంత్ ప్రశాంతమైన ప్రవర్తన త్వరగా మారడం మొదలైంది, అతను కుర్చీలో కూర్చున్నప్పుడు అతని కళ్ళలో కోపం మెరుపుని నేను చూశాను.
“నువ్వు ఏమి చెప్పాలని అనుకుంటున్నావు అక్షరా ?” అని అతను అడిగాడు, అతని కళ్ళు నా కళ్ళతో కలిసాయి.
నేను నిజంగానే అతనిని విసిగించానని తెలిసిన వెంటనే నాలో ఒక విధమైన భయంకరమైన ఉత్సాహం కలిగింది.
నేను మాట్లాడేటప్పుడు నా గొంతు వణికింది.
“నేను… కేవలం… నేను చెప్పేది ఏమిటంటే, జస్వంత్, చాలా మంది యుద్ధం నుండి తిరిగి వచ్చి కొన్ని పిచ్చి విషయాలు చూశామని చెప్పుకుంటారు, అయితే వాటిలో చాలా వరకు కట్టుకథలు ఉంటాయి, నువ్వు చెప్పేది నిజమేనా అని నేను అడుగుతున్నాను, అది నిజమైతే, దాని గురించి నువ్వు నిజంగా గర్వపడుతున్నావా ?” అని నేను తడబడ్డాను.
జస్వంత్ ముఖంలో శాశ్వతంగా ఉంటుందని నేను అనుకున్న చిరునవ్వు పూర్తిగా మాయమైంది, దాని స్థానంలో కేవలం కోపం మాత్రమే కనిపించింది.
“అక్షరా, నోరు మూసుకో, అతన్ని ఒంటరిగా వదిలేయ్. నీ తెలివితక్కువ ప్రశ్నలకి అతను సమాధానం చెప్పాలనుకోవడం లేదు” అని మహేష్ గాలిలో ఉన్న ఉద్రిక్తతని తగ్గించడానికి ప్రయత్నిస్తూ అన్నాడు.
అయితే, నా అన్నయ్య మాట్లాడుతున్నప్పుడు కూడా జస్వంత్ తన కళ్ళని నా మీది నుండి తిప్పలేదు. నేను కళ్ళలోకి చూస్తూనే ఉన్నాను, టేబుల్ అవతలి వైపు అతను కూర్చున్నప్పటికీ, అతని కళ్ళు పెద్దగా అవ్వడం నేను గమనించాను.
“నిన్ను నువ్వు ఏమని అనుకుంటున్నావు ?” అని జస్వంత్ గర్జించాడు.
అతను మాట్లాడేటప్పుడు అతని మెడలోని కండరాలు కదిలాయి. ఆ మాటలు అతని నోటి నుండి రాగానే, అతను తన దవడని బిగించాడు, అతను తన చేతులని పిడికిలిగా బిగించడం నేను చూశాను.
“నేను ఎక్కడ ఉన్నానో లేదా ఏమి చూశానో నీకు ఏమీ తెలియదు, నువ్వు చిన్న పిల్లవి,” అని అతను అన్నాడు.
నా కంటి మూల నుండి, మహేష్ తన బీరుని పూర్తిగా పైకి లేపి పూర్తిగా తాగేయడం నేను చూశాను. తర్వాత అతను మళ్లీ మాట్లాడాడు.
“OK, అబ్బాయిలు, కొంచెం సేపు ప్రశాంతంగా ఉందాం. శత్రుత్వం అవసరం లేదు. ఇంకొంచెం బీరు తాగి రిలాక్స్ అవుదాం” అని అతను అన్నాడు.
నేను జస్వంత్ తో కంటి సంబంధాన్ని తెంచుకుని మహేష్ వైపు చూశాను.
“మీరు ఇప్పుడే అన్ని బీర్లు తాగేశారు,” అని నేను అన్నాను.