మహేష్ తన కుర్చీని వెనక్కి నెట్టి లేచి నిలబడ్డాడు.
“OK, నేను ఇంకొన్ని తెస్తాను, మీరు కొంచెం కోపాల్ని తగ్గించుకోవాలి, నాతో బాటు బీర్లు తీసుకరావడానికి ఎవరైనా నాకు సహాయం చేస్తారని నేను అనుకుంటున్నాను” అని అతను అన్నాడు.
జస్వంత్ యొక్క కఠినమైన చూపు నాకు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది, అది నా మెడ వెనుక వెంట్రుకల్ని నిక్కబొడుచుకునేలా చేసింది. మహేష్ మాట్లాడుతున్నంత సేపు జస్వంత్ తన కళ్ళను నా నుండి తిప్పలేదు.
“సరే, ఇంకొన్ని బీర్లు తీసుకురా, మహేష్. మేము బాగానే ఉన్నాము. మేము ఒకళ్ళనొకళ్ళు అపార్ధం చేసుకున్నాము” అని జస్వంత్ అన్నాడు.
జస్వంత్ తన గొంతుతో మహేష్ కి ఏమి చెప్పాలనుకుంటున్నాడో అది మాత్రమే చెబుతున్నాడని నాకు తెలుసు. అతను చాలా కోపంగా ఉన్నాడని నాకు తెలుసు, అతనితో ఒంటరిగా ఉండబోతున్నాననే వాస్తవం తెలిసి నాకు భయం వేయడం మొదలైంది.
“సరే, నేను కొంచెం సేపట్లో తిరిగి వస్తాను. నేను వైన్ షాప్ కి వెళ్తున్నాను, అలానే వచ్చేటప్పుడు మనం తినడానికి భోజనం కూడా తీసుకువస్తాను. అక్షరా, మంచిగా మాట్లాడడానికి ప్రయత్నించు. జస్వంత్ మన అతిథి” అని మహేష్ చెప్పాడు.
తర్వాత మహేష్ వెనక్కి తిరిగి లోపలికి వెళ్ళాడు, జస్వంత్ ని నన్ను డాబా మీద ఒంటరిగా వదిలేసాడు. కొన్ని సెకన్లలో, మహేష్ కారు స్టార్ట్ చేసి ఇంటి బయటికి వెళ్లిపోవడం నేను విన్నాను. కాసేపటికి, టేబుల్ అవతలి వైపు నుండి జస్వంత్ యొక్క కోపంతో వస్తున్న శ్వాస తప్ప అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
“జస్వంత్, నేను అడిగిన దాంట్లో నాకు ఏ చెడు ఉద్దేశం లేదు. నేను అడిగేది కేవలం రుజువు కోసం. మీ యుద్ధ కథలు నిజమని నాకు చెప్పేది ఏదో చూపించండి. లేకపోతే, నేను ఇక్కడ కూర్చుని నేను అనుకున్న విషయాలే నిజమని నమ్ముతాను. అది నాకు తెలివితక్కువగా అనిపిస్తుంది” అని అన్నాను.
అతని శ్వాస వేగం పెరగడంతో జస్వంత్ ఛాతి పైకి క్రిందికి కదలడం నేను చూశాను. అతని చేతులు ఇంకా పిడికిలి గా బిగించి ఉన్నాయి, దానివల్ల అతని ముంజేతుల కండరాలు కదులుతున్నాయి.
నాకు తెలుసు. నువ్వు నీ కథలని ఉన్నదానికంటే ఎక్కువ చేసి చెబుతున్నావని నాకు తెలుసు…
“నీకు రుజువు కావాలా, నువ్వు గర్వంతో వున్న కుక్కవి. నేను నీకు రుజువు చూపిస్తాను” అని అతను అరిచాడు.
తర్వాత అతను టేబుల్ దగ్గర నుండి లేచి వెనక్కి తిరిగాడు, అతని వీపు నాకు కనిపించేలా. అతను త్వరగా తన చొక్కాని పైకి లాగాడు, అతని వెన్నెముక పైకి వెళ్లే పొడవైన మచ్చని చూపించాడు.
“ఇది ఎందుకు వచ్చిందో నీకు తెలుసా ? అది హెలికాప్టర్ ప్రమాదం వల్ల వచ్చింది. కానీ దాని గురించి నీకు ఏమీ తెలియదు, ఎందుకంటే నువ్వు నీ జీవితాన్నంతా ఈ చిన్న ఊరి శివారు ప్రాంతంలో గడిపావు” అని అతను అన్నాడు, ప్రతి పదానికి అతని స్వరం పెరుగుతోంది.
అయ్యో దేవుడా…
ఆ మచ్చ చాలా పెద్దగా వుంది, నేను నా భయాన్ని దిగమింగాను. నేను నిజంగా అతనిని, అతని యుద్ధ కథలని నమ్మడం మొదలు పెట్టాను.
“జస్వంత్…” అని నేను అన్నాను. “నన్ను క్షమించు…”
జస్వంత్ తన చొక్కాని మళ్లీ క్రిందికి లాగి నా వైపు తిరిగి తిరిగాడు.
“క్షమించాలా ? దాన్ని వదిలేయ్. నువ్వు చాలా అమాయకమైన చిన్న పిల్లవి. నీకు ఏమీ తెలియదు” అని అతను గట్టిగా అరిచాడు.
అతని స్వరం నిరంతరం పెరుగుతోంది, నేను మరింత భయపడుతున్నాను. నేను అతనిని రెచ్చగొట్టానని నాకు తెలుసు, నేను ఇక మాట్లాడకపోయినా, అతను క్షణక్షణానికి మరింత కోపంగా మారుతున్నాడని స్పష్టమైంది.
“ఇందుకేనా నేను ఇంటికి తిరిగి వచ్చింది ? ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత నేను ఇంటికి తిరిగి వచ్చింది ఇందుకేనా ? ఆరు సంవత్సరాలు బుల్లెట్లను తప్పించుకుంటూ, మందు, సెక్స్ లేకుండా బ్రతకడం. ఇంతగా అక్కడ కష్టపడుతుంటే చివరికి నేను కథలు చెబుతున్నానన్న పేరుని సంపాదించానన్నమాట” అని అతను కొన్ని నిమిషాల క్రితం టేబుల్ మీద పెట్టిన ఖాళీ బీరు సీసా మీద చేయి వేస్తూ అన్నాడు.
అతను ఏమి మాట్లాడుతున్నాడు ?
అతను బీరు సీసాని గాలిలో ఎత్తడం నేను చూశాను, తర్వాత దానిని ఇంటికి కొట్టాడు. అది పగిలిన గాజు పేలుడుతో పెద్ద శబ్దం చేస్తూ పేలింది, నా ఇంద్రియాలని భయపెట్టింది, నా నరాల్లో మరోసారి భయంకరమైన ఉత్సాహాన్ని కలిగించింది.
ఇటుకల మీదకి బాటిల్ విసిరిన వెంటనే, జస్వంత్ త్వరగా నా వైపు అడుగు వేసి, క్షణంలో మా మధ్య దూరాన్ని తగ్గించాడు.
“జస్వంత్, దయచేసి శాంతించండి” అని నేను అన్నాను.
అతను నన్ను లెక్కచేయలేదు, బదులుగా క్రిందికి వంగి, తన కండలు తిరిగిన చేయిని నా నడుము చుట్టూ చుట్టాడు. తర్వాత, ఏమాత్రం ఇబ్బంది లేకుండా, అతను నన్ను నా కుర్చీ లో నుండి పైకి ఎత్తాడు.
“జస్వంత్ !” అని నేను కేకలు వేశాను.
నేను అతని చేతుల్లో కొట్టుకున్నాను, కానీ నా చిన్న శరీరం యొక్క బలం అతని బలం ముందు పనికిరాకుండా పోయింది.
“ఒక సైనికుడిని రెచ్చగొడితే ఏమి జరుగుతుందో నీకు చూపిస్తాను, నువ్వు హద్దులు దాటావు, అక్షరా. ఇక వెనక్కి తిరిగేది లేదు” అని అతను గర్జించాడు.