“అవును, కానీ అంత ఎక్కువ కాలమేమీ కాదు,” అని నేను అన్నాను. ఆమెకి గుర్తులేదని నేను నమ్మలేకపోయాను. “మనం… మనం దాదాపు…” నేను హై కాలేజ్ విద్యార్థిలా తడబడుతున్నాను. ఇది టూ మచ్. “మీ తల్లిదండ్రులు ఇంటికి వచ్చి మీ సోఫా మీద మనల్ని పట్టుకున్న రాత్రి గుర్తుందా ?” అని నేను అన్నాను. “మనం దాదాపు…”
“ఓఒహ్ భగవంతుడా,” అని మాధవి అంది. “నా లివింగ్ రూములో ?”
“అవును, వాళ్ళు మనల్ని సగం నగ్నంగా పట్టుకున్నారు, ఆ తర్వాత…”
“చాలా సిగ్గుచేటు పని,” అని మాధవి అంది. “నేను ఎంత నగ్నంగా ఉన్నాను ?”
“నీకు గుర్తులేదా ?” అని నేను అడిగాను.
“ఓహ్, ఖచ్చితంగా నాకు గుర్తుంది, డియర్,” అని మాధవి అంది, అయితే ఆ గొంతులో నాకు ఆమెకి గుర్తున్న జ్ఞాపకం కనిపించలేదు. “అయితే ఆ తర్వాత మనం ఎప్పుడూ చేసుకోలేదా ?”
“లేదు. మనం విడిపోయాము. మీ తల్లిదండ్రులు…”
“OK, వాళ్ళు ఇప్పుడు చనిపోయారు,” అని మాధవి అంది. “వాళ్ళు ఇప్పుడు మనల్ని ఆపలేరు.”
నన్ను గమనించే వాళ్ళు ఎవరూ లేకపోయినా నేను కళ్ళు మూసుకున్నాను. “అలా అని అనుకుంటున్నాను,” అని నేను చెప్పాను. “Sorry.”
“నా దగ్గర ఇంకా ఆ సోఫా ఉంది,” అని మాధవి అంది. “OK, ఆ సోఫా వున్నా లేకపోయినా ఇబ్బందేమీ లేదు కదా. అది సమస్య కాదు, అవునా ? మీరు ఆ రాత్రిని మళ్ళీ కోరుకుంటున్నారు, ఈసారి ఎలాంటి అంతరాయాలు లేకుండా. అవునా డార్లింగ్ ?”
ఇది వింతగా ఉంది. కానీ ఆమె చెప్పింది నిజం, అదే నేను కోరుకున్నాను. “సరే, నేను… మనం కలిసి ఉండొచ్చని అనుకున్నాను, ఆ తర్వాత…”
“నువ్వు ఇక్కడికి రావొచ్చు కదా డార్లింగ్ ? నీకు చిరునామా తెలుసా ?”
“నాకు గుర్తుంది,” అని నేను అన్నాను. “కానీ నీకు గుర్తుందా, మాధవీ ? నీకు నేను గుర్తున్నానా ?”
“ఖచ్చితంగా, గుర్తున్నావు డార్లింగ్,” అని ఆమె అంది. “నీ పేరు… ఆహ… మళ్ళీ ఇంకోసారి చెప్పు ?”
“శ్రీకర్. శ్రీకర్ సుధాకర్.”
“హా, అవును. ఆ రాత్రి నేను ఏ బట్టలు వేసుకున్నాను శ్రీకర్ ? మీకు గుర్తుందా ?”
నిజం చెప్పాలంటే, నాకు గుర్తుంది. “ఒక ఉన్ని స్వెటర్, నీలం రంగుది, దాని మీద ఒక చిన్న పిన్ గుర్తుంది. ఒక ముదురు స్కర్ట్. నీ జుట్టులో ఒక నీలం రిబ్బన్ ఉంది. మనం అప్పుడే తిరిగి వచ్చాము…” అని నేను అన్నాను.
“సరే, శ్రీకర్. మీరు ఎప్పుడు రావాలనుకుంటున్నారు ?”
“ఎప్పుడైనా నాకు ఓకే నే,” అని నేను అన్నాను. “ఇప్పుడే అయితే ఎలా ఉంటుంది ? నేను అరగంటలో అక్కడికి చేరుకోగలను.”
“నేను ఎదురు చూస్తూ ఉంటాను,” అని మాధవి అంది.
***
మాధవి ఇంకా నేను ఇద్దరం సికింద్రాబాద్ లో మారేడ్పల్లి లో పెరిగాము, ఇది చాలా డబ్బులు వుండేవాళ్ళు నివసించే ప్రాంతం. అక్కడికి టాక్సీలో బయలుదేరినప్పుడు నేను ఆత్రుత, అయోమయంతో నిండిపోయాను. మాధవిని మళ్ళీ చూడటానికి నేను ఎదురు చూస్తున్న మాట నిజం; మేము చివరికి మా యవ్వన కోరికని తీర్చుకోగలిగితే అది అద్భుతంగా ఉంటుంది. అయితే ఆమె నిజంగా నన్ను గుర్తుపట్టలేదని అనిపించింది… అలాంటప్పుడు, ఆమె నన్ను ఎందుకు పిలిచింది ? గుర్తు పెట్టకపోయినా ………ఎందుకు ?
నాకు బాగా తెలిసిన ఆ ఇంటిముందు ఆగి ముందు టాక్సీ డ్రైవర్ కి డబ్బు ఇచ్చాను, నేను మెట్లు ఎక్కి కాలింగ్ బెల్ కొట్టినప్పుడు, నేను యవ్వనంలో మొదటిసారి అలాంటి పనులు చేసినప్పుడు భయపడిన అబ్బాయిలా అనిపించింది. తలుపుని ఒక యవ్వనవంతమైన, చాలా అందంగా వున్న, కొంచెం ఎక్కువ అలంకరించుకున్న, ఒక అందగత్తె తెరిచింది.
“హాయ్,” అని ఆమె అంది.
“హే-హాయ్,” అని నేను సమాధానం ఇచ్చాను. “నేను మాధవిని చూడటానికి వచ్చాను. నా పేరు శ్రీకర్.”
“ఓహ్, శ్రీకర్, OK. లోపలికి రండి.”
ఆమె నన్ను లివింగ్ రూములోకి తీసుకెళ్ళింది. “ఆమె ఇప్పుడే మీ దగ్గరకు వస్తుంది,” అని ఆ అందగత్తె చెప్పి, “మాధవీ ! శ్రీకర్ ఇక్కడ ఉన్నాడు !” అని పిలుస్తూ వెళ్ళిపోయింది.
గది నేను గుర్తుంచుకున్నట్లుగా లేదు, కానీ సోఫా – ఇంకొకటి – అదే స్థలంలో ఉంది, నేను ఇప్పటికే వింతైన అనుభూతిని పొందుతున్నాను. అప్పుడు మాధవి వచ్చింది, నేను మాయలో పడిపోయాను.
ఖచ్చితంగా ఆమె వయస్సులో పెద్దది. యవ్వన సౌందర్యంతో వెలిగిపోతూ నా జ్ఞాపకాల్లో వున్న అమ్మాయి కాదు. అయినా ఆమె అలానే ఉంది. ఆమె నవ్వు అలాగే ఉంది, ఆమె కళ్ళలో తెలిసిన వెచ్చదనం ఉంది. ఆమె ఆకారం, సన్నగా ఉన్నప్పటికీ, ఇప్పటికీ వంపు తిరిగి పరిపూర్ణంగా మలచబడింది. ఇంకా… ఆమె ఆ రాత్రి ఎలా ఉందో, నేను ఫోన్లో చెప్పిన బట్టలు వేసుకుని వుంది. ఉన్ని స్వెటర్, స్కర్ట్… ఆమె నల్లటి జుట్టులో రిబ్బన్…
“మాధవీ !”
“హలో,శ్రీకర్.” ఆమె అదే నవ్వు నవ్వి, నా దగ్గరకు వచ్చింది. నేను ఆమెకు హలో చెప్పడానికి వంగాను, అయితే మా పెదవులు కలిశాయి, అతుక్కుపోయాయి. మేము విడిపోయినప్పుడు నా తల తిరుగుతున్నట్లు అనిపించింది.
మాధవి వెనక్కి తగ్గి నా కోసం ఒకసారి తిరిగింది. “శ్రీకర్, మీరు నన్ను ఇలా గుర్తుపెట్టుకున్నారా ?” అని ఆమె అడిగింది. “నేను బాగానే ఉన్నానా ?”
“దేవుడా,” అని నేను అన్నాను. “నువ్వు అందంగా ఉన్నావు. నువ్వు…” నేను నన్ను స్థిరంగా ఉంచుకోవడానికి గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాను. “కానీ మాధవీ – నీకు నేను గుర్తులేనా ? ఫోన్ లోనే నేను అనుకున్నాను…”
“అది పట్టించుకోవాల్సిన అవసరం లేదు,” అని ఆమె అంది. “ఇప్పుడు మనం ఇక్కడ ఉన్నాము. వచ్చి సోఫా మీద కూర్చోండి. ఆ రాత్రి లానే. ఆ రాత్రి గురించి ఆలోచించండి.”
ఆమె నన్ను సోఫా దగ్గరికి తీసుకెళ్ళాక మేము అందులో కూర్చున్నాము. ఆమె చాలా దగ్గరగా ఉంది. ఆమె జుట్టు పొడవుగా ఉంది, అప్పుడు ఉన్నట్లే…
“మరి ఆ అమ్మాయి సంగతేమిటి ?” అని నేను అన్నాను. “అందగత్తె, ఆమె ఎవరు…”
“ఆమె గురించి ఆలోచించకండి,” అని మాధవి అంది. “ఆమె మనల్ని ఇబ్బంది పెట్టదు. ఎవరూ మనల్ని ఇబ్బంది పెట్టరు. బహుశా నా తల్లిదండ్రులు ఇబ్బంది పెడుతుండొచ్చు. వాళ్ళు ఏ క్షణమైనా ఇంటికి రావచ్చు. అది Exciting గా లేదా, శ్రీకర్ ?”
“ఓహ్, భగవంతుడా…” అని నేను అన్నాను. తర్వాత నేను ఆమెని ముద్దు పెట్టుకున్నాను. నేను ఆమెని చాలాసేపు ముద్దు పెట్టుకున్నాను, ఆమె ముద్దు అమాయకంగా వుంది, ఇంకా వెతుక్కుంటుంది, అప్పుడు చేసినట్లే, కొంతసేపు అయ్యాక నా చేతులు కదలడం మొదలుపెట్టాయి.
ఆమె ముద్దుని ఆపింది, అయితే వెనక్కి తగ్గలేదు. “ఓహ్, శ్రీకర్,” అని ఆమె ఊపిరి పీల్చుకుంది. “నువ్వు నన్ను చాలా వుద్రేకపరుస్తున్నావు. కానీ మనం ఇలా చేయకూడదు…”
“నాకు తెలుసు,” అని నేను అన్నాను. నా చేతులు నెమ్మదిగా ఆమె రొమ్ముల మీదకి జారి వాటిని మెల్లగా పిండాయి. నేను మొదటిసారి అలా చేసినప్పుడు నాకు బాగా గుర్తుంది. అది నాకు ఎలా అనిపించిందో నాకు ఇప్పటికీ గుర్తుంది… ఇప్పుడు నాకు ఎలా అనిపిస్తుందో అలాగే.
“ఓహ్, శ్రీకర్…” మాధవి మూలిగింది. అయితే ఆమె నన్ను మళ్ళీ ముద్దు పెట్టుకుంది, ఆమె పెదవులు, నాలుక అలా కావాలని చెప్పాయి. ఒక చేయి ఆమె రొమ్ముని విడిచిపెట్టి ఆమె శరీరంపైకి జారి ఆమె తొడ వరకు వెళ్ళింది, ఆపై ఆమె స్కర్ట్ కిందకు చేరుకుంది. ఆమె నా పెదవుల మీద గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది.
నా కథని మీరు పోస్ట్ చెయ్యడం బాగానే వుంది కానీ మీరు నాకు ముందుగా ఈ విషయం చెప్పివుంటే బాగుండేది.
అనామిక