నేను బ్రతికే వున్నాను అని తెలిసాక ఊపిరి బిగబట్టి చూసాను. నా చూపు మసకమసకగా వుంది. నేను ఎక్కడ ఉన్నానో నాకు తెలియలేదు. దోపిడీకి గురవుతున్న ఒక అమ్మాయిని రక్షించడం వరకే నాకు గుర్తుంది. ఆ ఘర్షణ లోనే నాకు ఒక బులెట్ తగిలింది. ఆ తర్వాత ఎవరో నన్ను ఆసుపత్రిలో చేర్పించారు. నా చూపు మరింత మసకగా మారి చివరికి నేను స్పృహ కోల్పోయాను.
నాకు ఆసుపత్రిలో మెలకువ వచ్చి ఉంటుందని అనుకున్నాను అయితే నేను ఒక లోతైన సరస్సులాంటి ప్రదేశంలో పడుకున్నాను. నీరు నా కాళ్ళు ఇంకా చెవుల మీదుగా మెల్లగా ప్రవహిస్తోంది. నీటి శబ్దం నన్ను చాలా ప్రశాంతంగా ఉండేలా చేసింది. కళ్ళు తెరిచి నేరుగా నిర్మలంగా వున్న ఆకాశం వైపు చూసాను. నెమ్మదిగా లేచి కూర్చొని మళ్ళీ నా కళ్ళని రుద్దుకున్నాను. నాకు నర్సులు ఎవరైనా కనబడతారేమోనని చూసాను అయితే ఎవరూ కనిపించలేదు. బహుశా ఆపరేషన్ చేసి బుల్లెట్ తీసివుంటారు కాబట్టి నొప్పి వేస్తుందా అని చూసాను కానీ నాకు ఏ నొప్పీ తెలియలేదు. బుల్లెట్ తగిలిన నా ఛాతీని తాకాను. నాకు ఎలాంటి మచ్చ, ఆపరేషన్ జరిగిన గుర్తు కూడా కనిపించలేదు. నాకు చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. నేను పూర్తిగా నగ్నంగా వున్నాను. నా శరీరం చెక్కుచెదరకుండా వుంది. వొంటి మీద ఒక్క గీత కూడా లేదు. నా పొడవైన నల్లటి జుట్టులో వేళ్ళు దూర్చి దువ్వుకున్నట్లు చేసాను. నీరు స్వచ్ఛమైన స్పటికంలా ఉంది, నేను ఎప్పుడూ చూడని స్వచ్ఛమైన నీరు.
అసలు నేను ఎక్కడ వున్నాను అని నన్ను నేను గందరగోళంలో ప్రశ్నించుకున్నాను. ఇది ఖచ్చితంగా ఆసుపత్రి అయితే కాదు. ఇదేదో విదేశంలా అనిపిస్తుంది. కానీ అద్భుతమైన ప్రదేశంలా కనిపిస్తుంది. సూర్యుడి కిరణాలనుండి, ఆ కిరణాలు పడి మెరుస్తున్న నీటి రిఫ్లెక్షన్ నుండి నా కళ్ళని కాపాడుకుంటూ చుట్టూ చూసాను. ఇది ఖచ్చితంగా సరస్సు కాదు, ఇదొక లోతైన కొలను. పలకలతో చేసిన అడుగుభాగం మీద జాగ్రత్తగా చెక్కిన నమూనాలు కనిపించాయి. పాలరాతి అంచులు మెరిసిపోతున్నాయి, కొలనుకి రెండువైపులా స్తంభాలు వరుసగా ఉన్నాయి. ఇదేదో ప్రాచీన కాలంనాటి ప్రదేశంలా అనిపిస్తుంది. నీరు నావైపు ప్రవహిస్తుంది. ఎవరో ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నట్లు నాకు వినిపించింది. నేను లేచి నిలబడ్డాను. ఒక వెచ్చని ఊపిరి నామీదుగా వీచింది.
“రేవంత్” దూరం నుండి ఒక ఆడ స్వరం పలికింది.
నేను బిగుసుకుపోయాను. రేవంత్ నా పేరే అయితే ఆ గొంతు చాలా సున్నితంగా వున్నా, వేరే దేశస్తుడు మన పేర్లని పలికితే ఎలా ఉంటుందో అది అలా వుంది. నేను ఆ ఉచ్చారణని గుర్తించలేకపోయాను.
“రా రేవంత్” ఆమె మళ్ళీ నన్ను పిలిచింది.
నా మనసులో చెలరేగుతున్న అన్ని ప్రశ్నలకి సమాధానాలు దొరుకుతాయన్న ఆశతో ఆ గొంతు వినిపించిన వైపు వెళ్లాను. కొద్ది దూరం వెళ్ళాక ఒక అద్భుతమైన పెద్ద విగ్రహాన్ని చూసాను. మొదట అది విగ్రహం అని అనుకున్నాను అయితే అది కదులుతుండడంతో నాకు ఆశ్చర్యం వేసింది. ఆసక్తితో నేను నీళ్లలో తడబడుతూ వేగంగా అక్కడికి చేరుకున్నాను. నా కళ్ళు భ్రమ పడుతున్నాయేమోనని కళ్ళు రుద్దుకుని మరీ చూసాను. ఆ విగ్రహంలా నేను భావించింది నిజానికి ఒక పెద్ద స్త్రీ రూపం.
ఆమె ఒకవైపు కూర్చొని తన కాళ్ళని ముడుచుకుని వుంది. ఆమె పూర్తిగా నగ్నంగా వుంది. ఆకారంలో నాకన్నా పదింతలు పెద్దగా వుంది. ఆమె మెరుస్తున్న బంగారు రంగు జుట్టు, ఆమె చుట్టూ పరుచుకుని వుంది. ఆ జుట్టు నీటిమీద తేలుతూ వుంది. ఆమె కూర్చున్న చోట కొలను వృత్తాకారంలో ఉంది. రకరకాల రంగులున్న పెద్ద సీతాకోకచిలుకలు అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాయి. ఆమె మందమైన రూబీ ఎరుపు రంగు పెదవులు చిరునవ్వుతో విచ్చుకుని వున్నాయి. ఆమె ఎంత అందంగా అద్భుతంగా వుందో గమనించేసరికి నా చర్మం మీద గూస్ బంప్స్ వచ్చాయి.
“రేవంత్, నా పేరు గహన, నేను కన్యల దీవి యొక్క దేవతని”, ఆమె చెప్పింది. ఆమె స్వరం గంభీరంగా వున్నా యువతి గొంతులా మధురంగా వుంది.
“కన్యల దీవి ?” నేను అడుగుతూ చుట్టూ చూసాను. నేనేమన్నా కలగంటున్నానా అనిపించింది. అయితే అది కలలా అనిపించలేదు, కనిపించలేదు. అది నిజంగా నిజమే అనిపించింది.